Inloggen

Jet Verbeek - Salomonseilanden

Een jaar geleden zat ik op dit moment midden in mijn examenjaar op het GGH, woonde ik met mijn gezin in Hilversum en legde ik ’s ochtends honderd meter af van mijn huis naar school om al dan niet op tijd in de les te verschijnen. Ik wist nog niet wat ik dit jaar ging doen, of ik zou gaan studeren of een tussenjaar zou nemen. Als iemand me toen had verteld dat ik nu, een jaar later, aan de andere kant van de wereld zou zitten en een compleet ander leven zou leiden, had ik het zeker niet geloofd. Toch is het zo wel gelopen: ik woon inmiddels meer dan vier maanden op de Salomonseilanden als vrijwilliger voor de Schotse organisatie Project Trust waar ik, samen met mijn partner Flora, les geef op een basis- en middelbare school.


Het is heel uitdagend om voor klassen van meer dan 50 leerlingen te staan die weinig tot geen Engels spreken. Ik geef les in verschillende vakken op de basisschool, maar mijn belangrijkste doel is zowel de kinderen als de leraren Engels te laten spreken. De meest gesproken taal is hier pidgin, ook wel ‘broken english’ genoemd, en hoewel ik dat inmiddels aardig onder de knie heb, mag ik op school absoluut geen pidgin spreken. Het nationale curriculum is in het Engels, wat best wat moeilijkheden met zich meebrengt. Niet alleen is het lastig voor de leerlingen omdat dit niet hun eerste taal is, ook voor de leraren, die het Engels niet allemaal even goed beheersen, is het lesgeven hierdoor lastig. Het is heel fijn om te zien dat de leraren graag zo veel mogelijk van ons willen leren over hoe er bij ons thuis lesgegeven wordt. Ondanks dat ik natuurlijk niet opgeleid ben tot leraar, voelt het hierdoor toch alsof ik af en toe op kleine schaal een bescheiden verschil kan maken.

Hoe langer we hier wonen, hoe meer we het land en de mensen leren kennen. Het is heel bijzonder om de cultuur te ontdekken door ons er echt in onder te dompelen en er helemaal in opgenomen te worden. Dat komt vooral door de hechte vriendschappen die we hier sluiten: we hebben inmiddels 3 ‘Solomon mommies’ en het voelt alsof we een nieuwe familie om ons heen verzameld hebben. Iets heel bijzonders aan de Salomonseilanden vind ik de hoeveelheid verschillende culturen binnen dit land. Voor niemand is Honiara, de hoofdstad waar wij wonen, thuis. Iedereen komt uit andere dorpen op verschillende eilanden met allemaal andere culturen, tradities en talen. Op Santa Isabel bijvoorbeeld, een van de negen provincies, worden al zo’n 9 verschillende talen gesproken die onderling enorm verschillen.
 
De organisatie waarmee ik hier zit, Project Trust, is een educatief goed doel dat al 50 jaar lang jongeren na hun middelbareschooltijd voor een jaar naar meer dan 20 landen uitzendt om daar als vrijwilligers te werken. Dit jaar zijn er voor het eerst vrijwilligers naar de Salomonseilanden gestuurd: het is heel bijzonder maar ook uitdagend om de eerste vrijwilligers in dit land te zijn. Gelukkig worden we niet zomaar aan ons lot overgelaten door Project Trust. Aan dit jaar ging een intensieve selectie- en trainingsweek in Schotland vooraf en ook hier worden we door medewerkers ondersteund wanneer we dat nodig hebben.
 
Bijna niets in mijn leven is hetzelfde gebleven: ik woon in een ander land met een ander klimaat, een andere cultuur en een andere taal. Van de mensen met wie ik mijn dagen spendeer, kende ik vorig jaar nog niemand. Ik ga nog wel iedere dag naar school, alleen niet meer naar het vertrouwde GGH en niet meer als leerling, maar als leraar. Hoewel ik geen leerling meer ben, voelt het niet alsof ik minder leer dan vorig jaar. Ik luister dan niet meer naar een leraar en studeer niet meer uit boeken, maar van alles wat ik doe, zie en meemaak, leer ik.

Mijn blog waarop ik schrijf over mijn jaar op de Salomonseilanden: http://jetopdesalomons.jouwweb.nl